historia+polski

Mieszko I Bolesław Chrobry Bolesław I Chrobry (Wielki) (ur. [|967], zm. [|17 czerwca] [|1025]) – pierwszy koronowany [|król Polski] (od [|1025] roku) z dynastii [|Piastów], w latach [|1003]-[|1004] także [|książę Czech] jako Bolesław IV, książę Polski od [|992] roku. Był synem [|Mieszka I], księcia Polski i [|Dobrawy], czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992 roku, wypędzając krótko potem swoją macochę [|Odę] i przyrodnich braci. Popierał akcje misyjne [|Wojciecha Sławnikowica], biskupa praskiego i [|Brunona z Kwerfurtu]. Męczeńską śmierć tego pierwszego ([|997]) i jego rychłą [|kanonizację] wykorzystał niejako do celów politycznych, doprowadzając na tzw. [|zjeździe gnieźnieńskim] do utworzenia polskiej metropolii kościelnej w [|Gnieźnie] oraz [|biskupstw] w [|Krakowie], [|Wrocławiu] i [|Kołobrzegu] i tym samym potwierdzenia pełnej samodzielności Polski przez [|cesarza] [|Ottona III]. Po śmierci Ottona III ([|1002]) Bolesław znalazł się w konflikcie z jego następcą [|Henrykiem II Świętym], prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-[|1018]), zakończone [|pokojem w Budziszynie] i zajęciem [|Milska] i [|Łużyc]. W [|1018] roku zdobył [|Kijów], osadzając na ruskim tronie swojego zięcia [|Światopełka I]. W [|1018] lub rok później przyłączył ponownie do państwa polskiego utracone w [|981] roku [|Grody Czerwieńskie]. Tuż przed śmiercią ([|1025]), koronował się na pierwszego [|króla] Polsk